Laden...

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

Aysels blog:
Levensengel

Levensengel


Ik begeleid al jaren geen cliënten meer, behalve één vrouw. Ik ken haar al 16 jaar en we hebben een speciale band. Ze noemt mij haar levensengel. Zo af en toe, als het echt niet meer gaat, wil ze met mij praten zodat zij haar zware leven weer aankan. Daar neem ik dan alle tijd voor. Ik probeer aandachtig te luisteren en geef haar praktische tips en adviezen die ze direct in haar privésituatie kan toepassen.

Vandaag kwam zij bij mij langs op kantoor. Ze zegt dat ze niet voor zichzelf leeft. Ze is moeder, vader, zus, dochter en daar ergens tussenin is ze een vrouw die niet weet wat ze leuk vindt of waar ze van geniet. Veel dingen kan zij eigenlijk niet meer, zoals koken, schoonmaken of geduldig naar anderen luisteren. Maar ze probeert het toch en vraagt geen hulp, want zij is de steunpilaar van haar gezin en familie. Zo groot is haar verantwoordelijkheidsgevoel.

Ook zij wil graag erkenning, aandacht en liefde, maar ze weet niet hoe ze dat moet vragen. Kan ze de situatie nu nog wel veranderen, over hoe mensen haar zien, vraagt ze zich af.


"Aan haar ogen zie ik dat ze moe is van het leven, ze leeft omdat het van haar verwacht wordt"


16 jaar geleden zag ik haar zitten op het grasveld bij het multiculturele logeerhuis in Amsterdam Oost. Ze was begin dertig, maar zag eruit alsof ze vijftig jaar was. Zo moe van het leven, zo hulpeloos. Ze was druk bezig om haar verstandelijk beperkte zoontje van 8 geplaatst te krijgen in een instelling. Niemand wilde hem hebben. Ik zag in haar mijzelf, zoals ik was toen ik nog niet in de hulpverlening werkte en voor mijn broertje Unal de juiste zorg zocht. Ook Unal was geen gewilde jongen. Het was ongelofelijk, ze hadden dezelfde aandoeningen en leken uiterlijk ook op elkaar. 

Al mijn herinneringen aan die moeilijke tijd kwamen weer boven. Haar zoontje was ook heel druk en keek raar uit zijn ogen. Eigenlijk maakte hij geen oogcontact, herhaalde de hele tijd woorden. Hij luisterde niet en wilde steeds weglopen. Andere ouders in het multiculturele logeerhuis vonden hem ook raar en druk.


"Dit kon toch geen toeval zijn, dat er na zoveel jaren een andere Unal op mijn pad kwam"


Ik geloof erin dat bepaalde mensen met een reden op je pad komen. Niet lang daarna besloot ik mij breder in te zetten voor migranten met een hulpvraag. Ik zou een eigen zorginstelling oprichten waar allochtone kinderen en jongeren met LVG of een psychiatrische aandoening in hun eigen taal ondersteund werden. En ook hun overbelaste en depressieve moeders met PTSS zouden steun krijgen en zich begrepen voelen. Ik zag voor me hoe dit idee zich zou voortplanten...

Terugkijkend denk ik dat ik voldoende zaadjes heb gepland. 

Aysel