Laden...

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

Aysels blog:
Wat is empathie?

Wat is empathie?

Deze vraag heb ik vaak aan mezelf gesteld toen ik als hulpverlener, mantelzorger, leidinggevende en als moeder werkte. In het dagelijks leven ben ik moeder van drie kinderen. Ik heb een broer, een zusje en een gehandicapt broertje. In ons gezin ben ik altijd de opvoeder geweest in plaats van mijn ouders. Mijn ouders zaten in een migratieproces. Ze wilden zo veel mogelijk werken in Nederland om een huis te kunnen kopen in Turkije, met als doel weer voorgoed terug te keren. 

Ik ben ondernemer van een zorginstelling. Binnen mijn zorginstelling werken 65 professionals en draag ik zorg voor meer dan 400 cliënten. Vragen die ik elke dag aan mezelf stel zijn: Hoe kan ik over mezelf waken? Hoe weet ik of ik de juiste houding heb? Hoe weet ik of ik niet te ver meega in de problematiek van onze cliënten? 

“Andere vragen die ik mezelf ook elke dag stel zijn: Hoe kan ik ervoor zorgen/waken dat mijn personeel ook niet te ver meegaat in de problematiek van onze cliënten? Wat is de balans tussen empathie en je eigen grenzen bewaken?”

Werken in de zorg wordt steeds moeilijker. Elke dag wordt er in het nieuws gesproken over een tekort aan budgetten.  Zorg verlenen vraagt steeds meer van de professional die zowat elke minuut moet verantwoorden. Wat voor impact heeft dit op de cliënten zelf?  Steeds meer kinderen plegen zelfmoord, steeds meer ouders nemen het leven af van hun kinderen. Kinderen ontnemen het leven van hun ouders of een van de ouders pleegt zelfmoord. Vaak komen dit soort gebeurtenissen niet in het nieuws. Niet alleen als professional maar ook als mens doet dit veel met je. Je kan dit niet zomaar aan je voorbij laten gaan. Het houdt je te allen tijde bezig.

“Als organisatie werken wij veelal met multiprobleemgezinnen. Vaak heeft een van de ouders een beperking. De kinderen die opgroeien in deze gezinnen zijn vaak uit balans”

De kinderen spreken zowel de moedertaal van de ouders als de Nederlandse taal redelijk beperkt. Hierdoor ontstaat er een kloof tussen twee verschillende culturen, de Nederlandse en hun eigen cultuur. Hun eigen cultuur verandert daarentegen elke dag.

Een ander knelpunt is armoede. Sommige kinderen kunnen hierdoor bijvoorbeeld niet naar een pretpark toe gaan of naar een sportvereniging. Ouders leven vaak in het verleden in plaats van het heden. Ze zijn te veel bezig met familie in het buitenland. Wanneer ze eens in de twee of drie jaar naar hun land van herkomst gaan, besteden ze al het geld dat ze hebben om hun hoofd boven water te houden. Ze maken voornamelijk schulden om op te kunnen scheppen, om te laten zien dat het goed met hen gaat en dat ze in een zogenaamde welvaart leven. Eenmaal terug in Nederland mogen ze de komende jaren werken om hun tekorten weer aan te vullen. 

“Niemand daar mag weten dat ze in Nederland in armoede leven en dus moeilijk kunnen rondkomen"

Zelf kom ik ook uit een multiprobleemgezin, waardoor het voor mij als directeur extra belangrijk is om te waken over mezelf en over mijn personeel. Het is mijn taak om ervoor te zorgen dat empathie in balans blijft. Wij weten heel goed hoe het is om te leven tussen verschillende culturen met verschillende normen en waarden en - het belangrijkste - hoe het is om te leven in een gezin met te veel problematiek en beperkingen. 

Wij denken altijd eerst aan de anderen. Wat zullen ze over ons zeggen? Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat ik een goed imago heb? In Nederland hoeft dat niet.

“Het schommelen van je geest, wilskracht en kennis tussen twee culturen maakt het moeilijk om jezelf in de greep te houden”

Als directeur van een zorginstelling is het voor mij nog ingewikkelder. Mijn doel is voornamelijk kracht te zetten en aan te geven dat er altijd een mogelijkheid is om jezelf te ontwikkelen. Eenieder te leren om niet afhankelijk te zijn van een ander en niet te blijven hangen in het verleden. Maar voordat het zo ver is, hebben wij met z’n allen nog een klus te klaren.

Aysel